شعر و ادبیات
بارانی ام کو ؟
دیگر نه به تونه به بهار و نه به پرستوها فکر میکنم
آب از آب هم تکان نمی خورد
به سماور فکر می کنم
که هر روزخدا جوش مرا می زند
پدر با یک تکه نان به خانه رسید
بچه ها سیر خوابیدند
و مادر هنوز در کار وصله بود
سالها بعد در خانه سالمندان پیرمرد و پیرزنی سالگرد ازدواجشان را به هم تسلیت گفتند
تهران که می آیم هوایی می شوم
دست خودم نیست عینکم را دودی می کنم
لهجه ام عوض می شود
این شهر هم که به هیچ قراری رحم نمی کند
مترو را متر می کنم
دختران پارک برایم زبان در می آورند
امّا دلم پیش توست
یادت هست دیشب زیر پل تجریش برایت بوق زدم آستارا
